In 1855 besluiten twee jonge Groningse zakenmannen, Johan Herman Wijnne en Barend Cornelis Barends, een scheepvaartonderneming te starten.

Dat is in die tijd geen onlogische stap voor inwoners van het noordelijke deel van ons land. De Nederlandse koopvaardij heeft dan namelijk een gouden toekomst omdat ons land neutraal is in de Krimoorlog; schepen die onder de Nederlandse driekleur varen kunnen daardoor goed geld verdienen met goederenvervoer over zee of via kanalen en rivieren. De pas opgerichte scheepvaartonderneming verzorgt de bevrachting, de op- en overslag, stuwadoorsdiensten, het technisch beheer, de verzekering en agentuursdiensten.

De startende ondernemers participeren ook in een aantal kustvaarders en een stoomboot, genaamd ‘ Time is Money’. Begin 1860 heeft de onderneming voor het eerst de wind tegen als gevolg van de internationale handelscrisis van 1857. De opening van het Eemskanaal tussen Groningen en Delfzijl biedt in 1876 echter nieuwe kansen en dat resulteert in de opening van een nieuw kantoor in Delfzijl.

Kort daarop wordt het kantoor in Delfzijl het nieuwe hoofdkantoor. De familie Barends bewoont er de bovenverdieping. In 1870 zijn alle schepen die het bedrijf geheel of gedeeltelijk in eigendom heeft verkocht, gestrand of gezonken. Hiermee eindigt de deelname in schepen voor de komende decennia. Pas in 1952 zal Wijnne Barends weer participeren in een schip. Voordat het zover is, zal er echter nog het nodige water naar de zee vloeien

Samuel Barends, zoon van Barend Cornelis, neemt al op 21-jarige leeftijd de leiding van het kantoor in Delfzijl op zich. Wanneer zijn vader sterft, in 1891, neemt hij ook het kantoor in Groningen onder zijn hoede. Hij is dan 26 jaar oud. Samuel is erg toegewijd aan het bedrijf en zijn werknemers. Onder zijn leiding groeit Wijnne Barends zowel in omvang als in aanzien. In 1891 benoemt hij zijn oudste zoon Barend Zacharias samen met W.F. Oosterheert en G. Meijer in de directie. De vier mannen sturen het bedrijf veilig langs de klippen van de economische depressie van de jaren ’30. Het overlijden van Samuel in 1936 raakt de firma en de familie meer dan deze crisisjaren.

Barend Zacharias is in 1940 de enig overgebleven directeur: W.F. Oosterheert stopt in 1932 en G. Meijer overlijdt wanneer de Tweede Wereldoorlog op het punt van uitbreken staat. Barend Zacharias slaagt erin om het bedrijf in de oorlogsjaren levensvatbaar te houden. De emigratie die in de naoorlogse jaren op gang komt, is de aanleiding voor de opening van een reisbureau in Groningen.

Marie Christine Ook staat Barend Zacharias aan de wieg van de hernieuwde poging van het bedrijf als eigenaar van schepen. Hij geeft het eerste schip, een 500 tons kustvaarder, de naam ‘Marie-Christine’ als eerbetoon aan zijn overleden moeder. Dit schip is zijn laatste tastbare resultaat, want in 1953 overlijdt hij plotseling. Daarmee blijft de familie en het bedrijf achter zonder hun inspirerende Kapitein.

De Raad van Bestuur, die volledig bestaat uit familieleden, benoemt Niels Barends (de derde zoon van Barend Zacharias) en J. Sanders als nieuwe directie. Laatstgenoemde werkt vanaf zijn zeventiende (in 1919) voor het bedrijf; vanaf 1932 is hij de chef van het kantoor in Groningen. Het bedrijf groeit sterk en op het hoogtepunt in 1955 bestaat de vloot uit zo’n 130 schepen. Om al het personeel te kunnen huisvesten, verhuist het bedrijf naar een nieuw pand in Delfzijl. Ook hier neemt de familie Barends haar intrek op de bovenverdieping.

Het bedrijf wil de vloot stabiliseren en investeert daarom in de jaren ’60 in twintig nieuwe schepen. Gekozen wordt voor zusterschepen in aansluitende tonnages om zo maximaal flexibel op de marktwensen in te kunnen spelen. In 1965 krijgen de schepen onder het motto ‘veiligheid op zee’ hun befaamde oranje kleur. De toenemende grootte van de kustvaarders leidt in 1970 tot de oprichting van Terminal Delfzijl (nu: Wijnne Barends Logistics). Dit bedrijfsonderdeel biedt op- en overslagfaciliteiten en richt zich vooral op houtproducten uit Scandinavië. De producten worden verder vervoerd via vrachtwagens of via binnenvaartschepen. Het deur-tot-deurprincipe doet haar intrede!

In hetzelfde jaar komt ook de tweede generatie van het M.S. ‘Marie-Christine’ in de vaart: opvallend eigenschap ervan is de doosvormige laadruimte. Ook op andere terreinen doen technische innovaties razendsnel hun intrede. Niels Barends, groot voorstander van innovatie en daarnaast een bekend amateurfotograaf, registreert met de nieuwste camera’s alle nautische ontwikkelingen en de groei die tussen 1950 en 1975 in Delfzijl plaatsvindt.

In 1972 wordt Wijnne Barends een Besloten Vennootschap met aandeelhouders; op dat moment allemaal leden van de familie Barends. Het kantoor in Groningen houdt zich niet langer bezig met scheepvaartactiviteiten en richt zich nu volledig op het reisbureau; alle rederijactiviteiten worden geconcentreerd in Delfzijl. Een jaar later wordt Groundservice Groningen Airport opgericht. Dit onderdeel van Wijnne Barends richt zich vooral op luchttransport en de bagage-afhandeling voor charter- en lijnvluchten vanaf Groningen Airport Eelde.

In 1979 komt Niels Barends op vrij jonge leeftijd te overlijden. Marius Cornelis Nijhoff, een neef van Niels Barends, neemt samen met dhr. Kuper de dagelijkse leiding van het bedrijf op zich. Marinus is de laatste afgezant van de Barends-familie die directeur wordt. Ondanks economisch zwaar weer blijft het bedrijf in de jaren ’80 investeren in nieuwe schepen. Het uitgangspunt blijft daarbij hetzelfde: een flexibele vloot multi-purpose schepen draagt zorg voor bedrijfseconomische stabiliteit.

Hoofdkantoor Wijnne Barends Nadat in 1990 Kuper en Nijhoff met pensioen gaan, neemt dhr. Toonen, het voormalige hoofd van de technische afdeling, de leiding over. Hij wordt in 1994 opgevolgd door dhr. Makkinje: net als Toonen het voormalige hoofd van de technische afdeling. De jaren ’90 staan wederom in het teken van technische innovaties in de scheepvaartindustrie. Wijnne Barends grijpt dit moment aan door wederom te investeren in een serie zusterschepen om daarmee flexibel in de markt te zijn. Groundservice Groningen Airport, de enige niet-scheepvaartactiviteit, wordt verkocht. Aan het eind van het millennium groeit de organisatie uit haar kantoorpand en wordt een nieuw, modern kantoorgebouw betrokken.

Dit gebouw, nog steeds het hoofdkantoor van Wijnne Barends, is een markant gezichtspunt voor elk schip dat vanaf de Eems Delfzijl binnenvaart. Er worden nieuwe investeringen in de terminal-activiteiten gedaan. Hierdoor kan dit bedrijfsonderdeel haar klanten grootschalige geïsoleerde opslagvoorzieningen gaan aanbieden in de buitenhaven, nabij het hoofdkantoor.

Aan het begin van het nieuwe millennium start Wijnne Barends een nauwe samenwerking met Spliethoff’s Bevrachtingkantoor B.V. (Spliethoff) in Amsterdam. De vloot van beide bedrijven sluit goed op elkaar aan: waar de Wijnne Barends-vloot ophoudt, begint die van Spliethoff. In 2003 wordt de Spliethoff Group de belangrijkste aandeelhouder van Wijnne Barends.